het lastigste vind ik is om een verhaal te vertellen die pakkend is of waardoor je blijft lezen.. want je wil je natuurlijk openstellen naar jou en vertrouwen geven, zodat je het gevoel krijgt dat ik eerlijk ben, genoeg empathie heb en goed kan luisteren... ik ben melanie.. dit jaar wordt ik 31 jaar. ik woon in groningen en heb eigenlijk niet de mogelijkheid om klanten te ontvangen in ons appartementje.. dus had ik het idee om of bij jou op locatie te komen als je dat fijn vindt, of dat we lekker in de natuur bezig kunnen gaan. ik ben zelf echt een buitenmens en ik krijg daar de meeste energie van.. ik kan me voorstellen dat je soms ook bij wat slechter weer denkt van... nou het is wel goed en ik bied daarom ook de mogelijkheid om online bezig te gaan...

ik heb even moeten zoeken naar wie ik ben, hoe ik grenzen aangeef op een vriendelijke manier, want ik ben wel eens kattig geweest, dus voor mij was het wel echt belangrijk om vriendelijker en rustiger te worden. doordat ik van alles heb meegemaakt, en geleerd, weet ik hoe het is om zelf een coachingsproces door te lopen.. het kan soms echt lastig zijn, dan is het fijn om iemand naast je te hebben die je motiveert, of misschien nog wel het belangrijkste die in jou gelooft, totdat je zelf die rol op je kan nemen.

ik heb lang gezocht wat bij mij past... ik heb na de havo verpleegkunde gestudeerd, maar merkte al heel gauw op dit werkt niet voor mij... ik ben toen gaan werken in de pizzeria bij mijn familie... en heb ik de keuze gemaakt om te wisselen van studie, dus ben ik rechten gaan proberen... dit heb ik langer volgehouden.. ik ben in mijn laatste jaar gestopt, omdat ik een gevoel volgde dat mij zei dat dit niet het juiste pad was voor mij.. ik heb het eerst in twijfel getrokken... na een tijdje merkte ik op dat ik de studie mij meer leeg trok dan energie gaf... terwijl een klasgenootje het juist zo prachtig vond.. ik kreeg steeds meer bevestigingen dat het gevoel klopte, dus ik nam een risico... ik stopte met mijn studie en begon met een reis naar sri lanka om even los te komen van alles...

ik kwam terug en was een heel ander persoon... ik ben weer gaan werken in de pizzeria en wist even niet meer wat te doen.. ik heb van alles geprobeerd, van baan tot studie... maar iets wat wel stand hield was aan mezelf werken...

ik heb veel tactieken uitgeprobeerd, en zag mezelf langzaam veranderen... ik durfde te veranderen, durfde nee te zeggen (ook al was het nog niet heel vriendelijk, ik deed het al wel!) en leerde meer van mezelf te houden om wie ik ben...

ik leerde dat de combinatie van simpel denken en op je gevoel vertrouwen je eigenlijk het verste breng in je leven... als je doel is om gelukkig te zijn dan tenminste. nog steeds ben ik bezig om te groeien en te ontwikkelen, maar ik probeer dit op een natuurlijke wijze te brengen, zonder dat het perfect moet, of het elke dag moet... ik ben gaan opletten hoe mensen om mij heen denken, doen en voelen en merkte op dat ik iets heb bedacht wat misschien wel goed kan helpen... eerst ben ik het geld gaan najagen en heb de prijzen daarmee flink omhoog gegooid, totdat ik weer terug kwam bij mezelf en mezelf herinnerde waarom ik dit wil doen... ik wil mensen helpen... en paarden natuurlijk ook, dat is weer een ander verhaal voor straks... en ja tuurlijk ik wil er ook wat mee verdienen zodat ik ook mezelf niet wegcijfer.. maar het moet eerlijk zijn voor beide partijen... liefde en zorgen voor is ook letten dat een eerlijke prijs voor beide partijen goed is...

paarden

opleidingen